Katalog LAB28

Jak czytać kartę charakterystyki

Karta charakterystyki (SDS) ma w UE stały układ 16 sekcji, określony w rozporządzeniu REACH. Poniżej, co jest w każdej sekcji i z których korzysta katalog.

Sekcja 1: Identyfikacja

nazwa handlowa, producent, zastosowanie. Po tej sekcji sprawdzamy, czy karta dotyczy tego produktu.

Sekcja 2: Identyfikacja zagrożeń

klasyfikacja CLP, hasło ostrzegawcze, zwroty H i P, piktogramy. Stąd katalog bierze dane o bezpieczeństwie.

Sekcja 3: Skład

składniki niebezpieczne i ich stężenia. Stąd pochodzi pole „wg SDS” w bazie chemicznej.

Sekcja 4-6: Pierwsza pomoc, pożar, przypadkowe uwolnienie

co robić w razie kontaktu z produktem, pożaru albo rozlania.

Sekcja 7-8: Postępowanie, magazynowanie, ochrona osobista

jak przechowywać produkt i jakich środków ochrony używać.

Sekcja 9: Właściwości fizyczne i chemiczne

m.in. pH, temperatura zapłonu, gęstość. Stąd katalog bierze pH, gdy producent nie podaje go gdzie indziej.

Sekcja 10-11: Stabilność, toksykologia

z czym produkt reaguje i jakie są skutki dla zdrowia.

Sekcja 12-13: Ekologia, odpady

wpływ na środowisko i jak utylizować opakowanie.

Sekcja 14-15: Transport, przepisy

klasyfikacja transportowa i obowiązujące regulacje.

Sekcja 16: Inne informacje

data i numer wersji karty, pełne brzmienie zwrotów. Przy dwóch kartach tego samego produktu katalog używa nowszej.

Karta charakterystyki opisuje bezpieczeństwo, a nie skuteczność produktu. Przed użyciem przeczytaj ją razem z instrukcją producenta. Pojęcia z kart wyjaśnia słownik.